Hemochromatoza dziedziczna (Hemochromatoza typ I)

Opis jednostki: Dziedziczna hemochromatoza jest jedną z częstszych genetycznych chorób metabolicznych, w której dochodzi do nadmiernego wchłaniania żelaza z pokarmu w dwunastnicy i odkładania go w komórkach wątroby, serca, trzustki i gruczołów dokrewnych. Częstość występowania choroby wynosi około 1:200 do 1:400, a dziedziczy się ja w sposób autosomalny recesywny. Zmiany w obrębie narządów rozwijają się stopniowo. Do objawów choroby zalicza się marskość wątroby, cukrzyce, brązowe zabarwienie skóry. Jednak wczesne objawy choroby są mało specyficzne.

Przyczyny genetyczne: Ta jednostka chorobowa wywołana jest mutacjami w genie HFE kodującym transmembranowe białko, oddziałujące z beta2-mikroglobuliną oraz receptorem transferynowym (TFR). Występowanie mutacji w genu HFE określa się w populacji ogólnej na około 5-20%.
W około 60-96% przypadków u chorych na hemochromatozę obserwuje się występującą w obu allelach mutację powodującą zamianę cysteiny na tyrozynę – Cys282Tyr. Natomiast w około 4% przypadków osoby chore posiadają zmiany w kodonach His63Asp oraz Cys282Tyr. Mutacja Cys282Tyr powoduje zmiany w konformacji domeny białkowej w wyniku czego HFE nie jest transportowane do powierzchni komórek, lecz pozostaje w retikulum endoplazmatycznym, gdzie ulega szybkiej degradacji.